Pasożyty

pozbądź się ich raz na zawsze

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Jelito cienkie


Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum)

 


Tasiemiec bruzdogłowy pasożytuje w jelicie cienkim człowieka, psa i kota. Długość jego dochodzić może do 15 i więcej metrów, a liczba członów sięga do czterech tysięcy. Na główce nie ma haczyków tylko dwie wydłużone przyssawki, zwane bothridiami, a człony pomieszczone, nawet przy końcu wstęgowatego ciała są bądź też prawie kwadratowe. Aparat płciowy zbudowany jest inaczej, aniżeli u innych tasiemców. Przede wszystkim macica, która po wypełnieniu jajami wygląda, jak ciemna plamka pośrodku członu posiada po jednej z jego stron płaskich tzw. brzusznej, osobny otwór do wyrzygania jaj, cokolwiek zaś do przodu od niego znajdują się otwory płciowe męskie i żeńskie. W miarę wypełniania się macicy jajami zwiększa się liczba jej skretów, które układają się w końcu w kształt małej rozety. W odchodach żywiciela spotykamy jaja, które opuściły macicę, człony zaś ulegają nadtrawieniu w jelicie, tak że tylko ich resztkiopuszczają przewód pokarmowy.
Więcej…
 

Fasciolopsis buski

 

 
 
 
 
Większość zarażeń przebiega łagodnie i bez objawów klinicznych. Intensywna infestacja prowadzi do owrzodzenia błony śluzowej jelita cienkiego, zaburzeń wchłaniania, biegunek, toksemii i odczynów alergicznych. Fasciolopsoza może prowadzić do śmierci człowieka w objawach wyniszczenia i hipoproteinemii, przebiegającej z nasilonymi i uogólnionymi obrzękami oraz wodobrzuszem.

Rozpoznanie choroby stawiane jest na podstawie stwierdzenia jaj pasożyta w kale lub wymiocinach chorych. Jaja są elipsoidalne, z cienką błoną i zazwyczaj słabo zaznaczonym wieczkiem. Wielkość jaj waha się w granicach 130-159 na 78-98 µm.

 

Więcej…
 

Glista ludzka (Ascaris lumbricoides)


 


 
Glista ludzka, wywołująca chorobę zwaną glistnica, jest dużym robakiem obłym przebywającym w świetle jelita cienkiego. Długość samca wynosi około 15—25 cm, samicy 40—42 cm. Samiec ma tylny koniec zakrzywiony w kierunku brzusznym. Człowiek jest jedynym żywicielem glisty ludzkiej. Zakażenie tym robakiem wśród ludzi jest dość częste za pośrednictwem środowiska zewnętrznego (gleba, woda, świeże jarzyny, owoce). Zakażeniu ulegają najczęściej dzieci, przenosząc do ust jaja glist. Cykl rozwoju glisty ludzkiej jest następujący: połknięte jaja dostają się do żołądka i jelit, gdzie po kilku godzinach przechodzą w stadium I - larwy, która poprzez naczynia chłonne lub krwionośne jelit dostaje się do żyły wrotnej, stamtąd do wątroby, a następnie przez tętnicę płucną lewą i prawą do płuc. Następnie larwy rozrywają pęcherzyki płucne i już zwykle w II lub III stadium rozwojowym przechodzą do oskrzeli, tchawicy i jamy ustnej, po czym ponownie połknięte wracają do jelit.

Więcej…
 

Lamblia Giardia intestinalis

 


Lambliozę wywołuje wiciowiec — wielkouściec jelitowy. Wyróżnia się 2 postacie lamblii: postać wegetatywną i postać otorbioną (cysta). Forma otorbiona jest postacią zakażającą.
Człowiek zakaża się lambliami przez kontakt z ludźmi chorymi lub nosicielami, w których kale obecne są cysty tych pasożytów. Źródłem zakażenia może być również woda oraz produkty spożywcze zanieczyszczone cystami lamblii. Człowiek jest jedynym gospodarzem tego pasożyta. Zakażeniu ulegają najczęściej dzieci.
Cysty połknięte usadawiają się w dwunastnicy, gdzie przechodzą w postać wegetatywną i za pomocą tarczkowatej ssawki przytwierdzają się do ściany dwunastnicy. Często jednak nie dają one objawów klinicznych i ich obecność w dwunastnicy jest wykrywana jedynie przypadkowo.

 

Więcej…
 

Sarkocystoza (Sarcocystis hominis)

 


Sarcocystis hominis jest rzadko występującym chorobotwórczym pierwotniakiem z rodziny Sarcocystidae (podtyp Coccidia). Pasożyt wywołuje u człowieka tak zwaną chorobę atakującą jelito cienkie przewodu pokarmowego oraz tkankę mięśniową. Sarcocystis hominis jest pierwotniakiem kosmopolitycznym – zarażenia nim obserwuje się na całym świecie. Częstość zarażenia w Polsce jest niedostatecznie poznana. Szacuje się ją na kilkanaście procent, przy czym większą ilość zarażeń obserwuje się u dzieci.

Do zarażenia pierwotniakiem Sarcocystis hominis dochodzi przez jamę ustną, poprzez połknięcie sporocysty wraz z zarażoną nimi wodą lub pokarmem. Do zarażenia może dojść również poprzez spożycie mięsa zarażonego sarkocystami Sarcocystis hominis.

 

Więcej…
 

Tasiemiec bąblowiec (Echinococcus granulosus)

 


Bąblowiec gatunku tasiemca    E c h i n o c o c c u s     g r a n u l o s u s    czyli tasiemiec bąblowcowy,  którego postać dojrzała żyje w jelicie cienkim psa, a także szakala i wilka. Jest to tasiemiec bardzo mały, dochodzący zaledwie do paru milimetrów długości, który prócz główki i szyjki zbudowany jest tylko z 3-4 członów. Główka  ma    r o s t e l l u m     z podwójnym wieńcem haczyków, czterema przyssawkami i tkwi przyczepiona pomiędzy kostnkami jelita. Z członów dojrzewa tylko ostatni i ten wypełniony jest jajami, które mieszczą się w macicy w małej stosunkowo ilości (400-800).  Człon ostatni, dojrzały ma około 2 mm długości i 0.5 mm szerokości. Narządy płciowe zbudowane według zasadniczego typu spotykanego u tasiemców, uchodzą po bokach członów.  Jaja są owalne (32-36 µ  długości,  21-30 µ średnicy). Normalny cykl życiowy tego pasożyta przebiega w ten sposób, że tasiemiec dojrzały żyje w jelicie zwierząt mięsożernych (pies, szakal, wilk, kot)

 

Więcej…
 

Tasiemiec karłowaty, szczurzy (Hymenolepis diminuta)

 


Tasiemiec    karłowaty    jest    małym    robakiem. Długość tasiemca karłowatego waha się od 2,5 cm do 5 cm. Jest to bardzo niebezpieczny pasożyt, bo prawie nigdy nie występuje pojedynczo, zawsze działa w dziesiątkach, a nawet setkach osobników pasożytujących w jelicie cienkim człowieka. Zakażenie tym tasiemcem następuje przez kontakt z człowiekiem już zakażonym i występuje głównie u dzieci, znacznie rzadziej u dorosłych. Zakażenie może występować sporadycznie lub pod postacią małych, ograniczonych do rodziny lub zbiorowisk zamkniętych (domy dziecka, klasy szkolne), epidemii.

Objawy  kliniczne   nie  są  charakterystyczne i ograniczają się do objawów niestrawności, a więc do wolnych, częstych stolców, wymiotów.

 

Więcej…
 

Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata)

 


Tasiemiec nieuzbrojony Taenia saginata (syn. T. mediocanellata). Tasiemiec nieuzbrojony jest częstszym pasożytem człowieka aniżeli tasiemiec uzbrojony . Dochodzi on nawet do 10 m dług., zazwyczaj jednak ociąga 3-4 m. Budowa tego gatunku podobna jest w zasadzie do budowy  T.  s o l i u m . Różnica pomiędzy T.   s a g i na t a    a T.   s o  l i u m.  to główka pozbawiona jest haczyków przyczepnych  i   r o s t ellum,    posiada tylko cztery silnie rozwinie te przyssawki.

 

Więcej…
 

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum)

 


 

Gatunek tasiemca, pasożytujący u psowatych, kotowatych i innych mięsożernych ssaków. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu jaj lub proglotydów pasożyta w kale. Pojedyncze jajo jest okrągłe lub owalne i ma wielkość 35-40 µm (31-50 µm x 27-48 µm) i zawiera onkosferę zaopatrzoną w sześć haczyków. Jaja tworzą pakiety; w pakiecie znajduje się 5-15 (niekiedy więcej) jaj.Większość infestacji Dipylidium caninum jest bezobjawowa. Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd okolicy odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Najbardziej zaskakującą cechą zarażenia jest wydalanie proglotydów pasożyta. Mogą one być znajdywane w okolicy odbytu, w kale, pieluchach, niekiedy w pomieszczeniach w których przebywają zwierzęta i zarażone dzieci. Świeżo wydalone proglotydy mają zdolność ruchu i mogą być omyłkowo brane za czerwie much.

 

 

Więcej…
 

Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium)

 


 
Tasiemiec uzbrojony ma główkę uzbrojona wieńcem haczyków - stąd jego nazwa -i składa się z około 1000 członów. Długość robaka nie przekracza 3 metrów. Żywicielem pośrednim tego tasiemca jest świnia domowa lub dzik. W mięśniach tych zwierząt żyją jego larwy (wągry). U człowieka dochodzi do zakażenia poprzez spożycie nie dogotowanego lub surowego mięsa tych zwierząt. Spożyte z mięsem wągry wynicowują w dwunastnicy swoją główkę i przyczepiają się do błony śluzowej jelita. Proces dojrzewania tasiemca wynosi około 2—3 miesięcy. W tym czasie uzyskuje on zdolność odkładania członów.
Objawy zakażenia są nieznaczne. Może wystąpić biegunka lub zaparcie, uczucie głodu. W rzadkich przypadkach może dojść do umiejscowienia się wągrów w mózgu, mięśniach oczu, co jest często groźne w skutkach.
 

 

Więcej…
 

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale)

 

 

Do zakażenia dochodzi przez połknięcie jaj znajdujących się w zanieczyszczonej wodzie lub na niedomytych owocach i warzywach. Larwy mogą aktywnie wdziercać się przez skórę do naczyń krwionośnych, np. przez skórę stóp osób chodzących boso.
Żywi się nabłonkiem dwunastnicy i wysysaną ze ściany dwunastnicy krwią. Wywołuje niedokrwistość. Niekiedy przy długotrwałym i znacznym zarażeniu może powodować śmierć. Występuje w strefie subtropikalnej, bardzo rzadko w południowej Europie.

Samiec ok.1cm, samica do 2 cm długości. Jaja z kale. Po ok.1 dobie wylęga się larwa I stadium., po 5 dniach larwa III stadium – przez skórę stóp, drogą krwi przez serce i płuca, gardło – do jelita cienkiego.

Więcej…
 

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis)

 


Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie i przenikanie przez skórę nitkowatych larw pasożyta. Po wniknięciu przez skórę larwa węgorka z krwią przedostaje się do serca, płuc, tchawicy, gardła, żołądka i przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą objawy chorobowe: ból brzucha i objawy skórne, które są najbardziej charakterystyczne dla tej choroby. W skórze, wzdłuż drogi wędrówki larw, pojawiają się rumieniowe, swędzące zmiany, szerzące się z szybkością 10 cm/godzinę. W przypadkach powikłanych występują: biegunka, wymioty, nudności.

 

Więcej…
 

Włosień kręty (Trichinella spiralis)

 


Włośnica jest chorobą ludzi i zwierząt mięsożernych, wywołaną przez włośnią krętego, należącego do gromady nicieni. Do schorzenia dochodzi poprzez spożycie mięsa świni domowej (lub dzika), zawierającego żywe otorbione larwy włośni. Każde mięso wieprzowe w legalnej sprzedaży przechodzi przez kontrolę weterynaryjną, toteż przypadki zachorowań dotyczą ludzi spożywających mięso wieprzowe pochodzące z uboju nielegalnego.
Zachorowania ludzi na włośnicę występują zwykle masowo lub w postaci ognisk rodzinnych, rzadziej sporadycznie. Ostre objawy choroby ustępują po 4 tygodniach (koniec wydawania potomstwa przez samice).

Więcej…