Pasożyty

pozbądź się ich raz na zawsze

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Pasożyty od A do Z


Anisakioza (Anisakis simplex)

 

 

Anisakioza Anisakis simplex
 
Anisakioza (Anisakis simplex). Choroba pasożytnicza wywoływana przez nicienie z rodzaju Anisakis, Contracoecum i Pseudoterranova. Występuje częściej w miejscach, gdzie spożywa się ryby na surowo, w lekkiej zalewie lub solone.
Pasożyty z rodzaju Anisakis i pokrewne nicienie nie przeżywają długo w przewodzie pokarmowym człowieka, dlatego leczenie w większości przypadków jest zachowawcze. Jedynie niedrożność jelita cienkiego, mogąca wystąpić w przebiegu infestacji pasożytami, jest wskazaniem do zabiegu chirurgicznego.

Więcej…
 

Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum)

 


Tasiemiec bruzdogłowy pasożytuje w jelicie cienkim człowieka, psa i kota. Długość jego dochodzić może do 15 i więcej metrów, a liczba członów sięga do czterech tysięcy. Na główce nie ma haczyków tylko dwie wydłużone przyssawki, zwane bothridiami, a człony pomieszczone, nawet przy końcu wstęgowatego ciała są bądź też prawie kwadratowe. Aparat płciowy zbudowany jest inaczej, aniżeli u innych tasiemców. Przede wszystkim macica, która po wypełnieniu jajami wygląda, jak ciemna plamka pośrodku członu posiada po jednej z jego stron płaskich tzw. brzusznej, osobny otwór do wyrzygania jaj, cokolwiek zaś do przodu od niego znajdują się otwory płciowe męskie i żeńskie. W miarę wypełniania się macicy jajami zwiększa się liczba jej skretów, które układają się w końcu w kształt małej rozety. W odchodach żywiciela spotykamy jaja, które opuściły macicę, człony zaś ulegają nadtrawieniu w jelicie, tak że tylko ich resztkiopuszczają przewód pokarmowy.
Więcej…
 

Drakunkuloza (Dracunculus medinensis)

 


Fullebornius medinensis (syn. Dracunculus medinensis). Gatunek ten jest znany z Indii, Afryki i południowej Ameryki. Samce   mierzą około 2 cm i znaleziono je tylko dwukrotnie, samica natomiast dosięga około 120 cm dług. i 1,5 mm szer. Żyją one w tkance podskórnej, głównie na nogach, a także i w tkance łącznej śródmięśniowej.
Więcej…
 

Fasciolopsis buski

 

 
 
 
 
Większość zarażeń przebiega łagodnie i bez objawów klinicznych. Intensywna infestacja prowadzi do owrzodzenia błony śluzowej jelita cienkiego, zaburzeń wchłaniania, biegunek, toksemii i odczynów alergicznych. Fasciolopsoza może prowadzić do śmierci człowieka w objawach wyniszczenia i hipoproteinemii, przebiegającej z nasilonymi i uogólnionymi obrzękami oraz wodobrzuszem.

Rozpoznanie choroby stawiane jest na podstawie stwierdzenia jaj pasożyta w kale lub wymiocinach chorych. Jaja są elipsoidalne, z cienką błoną i zazwyczaj słabo zaznaczonym wieczkiem. Wielkość jaj waha się w granicach 130-159 na 78-98 µm.

 

Więcej…
 

Glista ludzka (Ascaris lumbricoides)


 


 
Glista ludzka, wywołująca chorobę zwaną glistnica, jest dużym robakiem obłym przebywającym w świetle jelita cienkiego. Długość samca wynosi około 15—25 cm, samicy 40—42 cm. Samiec ma tylny koniec zakrzywiony w kierunku brzusznym. Człowiek jest jedynym żywicielem glisty ludzkiej. Zakażenie tym robakiem wśród ludzi jest dość częste za pośrednictwem środowiska zewnętrznego (gleba, woda, świeże jarzyny, owoce). Zakażeniu ulegają najczęściej dzieci, przenosząc do ust jaja glist. Cykl rozwoju glisty ludzkiej jest następujący: połknięte jaja dostają się do żołądka i jelit, gdzie po kilku godzinach przechodzą w stadium I - larwy, która poprzez naczynia chłonne lub krwionośne jelit dostaje się do żyły wrotnej, stamtąd do wątroby, a następnie przez tętnicę płucną lewą i prawą do płuc. Następnie larwy rozrywają pęcherzyki płucne i już zwykle w II lub III stadium rozwojowym przechodzą do oskrzeli, tchawicy i jamy ustnej, po czym ponownie połknięte wracają do jelit.

Więcej…
 

Laiszmania Leishmana

 


Rodzaj Leishmania. W jelicie owadów żyją często świdrowce posiadające kształt wydłużony. Wewnątrz zarodzi widzimy jądro przy końcu przednim znajduje się blefaroplast. Witka bierze początek z blefaroplastu wychodząc na przodzie ciała z zarodzi na zewnątrz. Ruch witki wprawia w ruch  zwierzę, które wówczas płynie od przodu obracając się dokoła swej długiej osi. Wiciowce tej budowy noszą miano formy leptomonas.

 

Więcej…
 

Lamblia Giardia intestinalis

 


Lambliozę wywołuje wiciowiec — wielkouściec jelitowy. Wyróżnia się 2 postacie lamblii: postać wegetatywną i postać otorbioną (cysta). Forma otorbiona jest postacią zakażającą.
Człowiek zakaża się lambliami przez kontakt z ludźmi chorymi lub nosicielami, w których kale obecne są cysty tych pasożytów. Źródłem zakażenia może być również woda oraz produkty spożywcze zanieczyszczone cystami lamblii. Człowiek jest jedynym gospodarzem tego pasożyta. Zakażeniu ulegają najczęściej dzieci.
Cysty połknięte usadawiają się w dwunastnicy, gdzie przechodzą w postać wegetatywną i za pomocą tarczkowatej ssawki przytwierdzają się do ściany dwunastnicy. Często jednak nie dają one objawów klinicznych i ich obecność w dwunastnicy jest wykrywana jedynie przypadkowo.

 

Więcej…
 

Malaria, zimnica (Plasmodium vivax)

 


P l a s m o d i u m   v i v a x. Zarodziec ruchliwy, żyje u ludzi chorych na malarię w czerwonych ciałkach krwi, powodując w końcu ich rozpad. Oglądając pod mikroskopem krew chorego możemy zauważyć w obrębie krwinek pasożyty, które w pewnym okresie rozwoju wyglądają jak małe pełzaki (2-3µ) i których ciało zbudowane jest z plazmy i małego owalnego jądra. Pasożyty te wzrastają zajmując znaczną część krwinki, a następnie po podziale od razu na większą ilość osobników i rozpadzie krwinki uwolnione  zostają do osocza.

 

Więcej…
 

Motylica wątrobowa (Fasciola hepatica)

 


Motylica wątrobowa (Fasciola hepatica, syn. Distomum hepaticum). Obserwując dojrzałe pasożyty wątroby owiec dochodzące często do 3 cm długości, a 1 cm szerokości, dostrzegamy ciało spłaszczone, kształtu liścia, które na końcu szerszym, przednim, posiada małą, odsiężona część, zakończoną przyssawką prowadzącą do przewodu pokarmowego zwierzęcia. Cokolwiek poniżej tej przyssawki przedniej widzimy w linii środkowej ciała po stronie brzusznej otwór płciowy, pod którym znów znajduje się przyssawka druga, zwana brzuszną. Ciało pokryte jest oskórkiem, opatrzonym małymi brodawkami, pod którym znajduje się system mięsny w postaci włókien przebiegających okrężnie i podłużnie.

 

Więcej…
 

Motyliczka wątrobowa (Dicrocoelium dendriticum)

 

Występowanie na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Australii. Najczęściej występuje na terenach górzystych, z glebą o dużej zawartości wapnia. Wynika to ze środowiska życia ślimaka, który jest jednym z żywicieli.
Wywołuje chorobę zwaną dikroceliozą. U żywiciela ostatecznego żyje w przewodach żółciowych. Zwykle nie atakuje człowieka.
Rozpoznanie polega na zbadaniu kału metodą sedymentacji. Preparaty stosowane w leczeniu zarażenia motylicą wątrobową nie dają zadowalających rezultatów.
 

 

Więcej…
 

Nitkowiec ludzki (Wuchereria Bancrofti)

 


Wuchereria banerofti (syn. Filaria banerofti). Dojrzałe formy żyją głównie w gruczołach limfatycznych i naczyniach limfatycznych człowieka,  podczas gdy larwy spotykamy w naczyniach krwionośnych. Gatunek ten jest rozpowszechniony w tropikalnych i subtropikalnych okolicach Azji, Afryki i Ameryki. Samice mierzą około 8 cm dług. i 1/4 mm szer. , samiec jest mniejsza, około 3 cm dług. i 120 µ szer.

 

Więcej…
 

Nitkowiec podskórny (Filaria medinensis)

 


Nitkowiec podskórny (Filaria medinensis). Gatunek ten jest znany z Indii, Afryki i południowej Ameryki. Samce   mierzą około 2 cm i znaleziono je tylko dwukrotnie, samica natomiast dosięga około 120 cm dług. i 1,5 mm szer. Żyją one w tkance podskórnej, głównie na nogach, a także i w tkance łącznej śródmięśniowej.

 

Więcej…
 

Opisthorchis viverrini Opistorchoza

 


 
 
 
 
 
 
Opisthorchis felineus  pasożytujący w przewodach żółciowych i trzustce głównie kotów, psów a także człowieka. Szczególnie często spotyka się ten gatunek na Syberii. Przywra ta mierzy około 1 cm długości.  M i r a c i d i a   spożyte przez mięczaka (B i t h y n i a) tracą osłonkę dopiero w przewodzie pokarmowym ślimaka, przebijają się przez ścianę jelita i tworzą sporocystę w tzw wątrobie    ( h e p a t o p  a n c r e a  s).   Cerkarie wydobywające się z redii wypływają ze ślimaka i wdrążają się w głąb mięśni ryb (płoć, lin, jaź). W mięśniach ryby encystują się, przekształcają i dopiero wówczas zdolne są do zakażenia ostatecznego żywiciela.






Więcej…
 

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis)

 

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis)

Owsiki (Oxyuridae), niewielkie obleńce z rodziny zaliczanej do gromady nicieni (Nematoda), pasożyty przewodu pokarmowego zwierząt i ludzi. Nazwa pochodzi od kształtu ciała samicy przypominającego ziarnko owsa.

Enterobius vermicularis (syn. Oxyuris vermicularis). Owsik podobnie jak wiele innych nicieni będących pasożytami człowieka jest prawdziwym kosmopolitą. Jest to mały biały robak parę mm długi (samiec 2-5 mm, samica 9-12 mm), który żyje w ostatniej części jelita cienkiego, w jelicie ślepym, wyrostku robaczkowym a także chociaż rzadziej w jelicie grubym. 

Więcej…
 

Pchły (Pulex irritans)

 

 

Pchła ludzka (Pulex irritans) Owad z rodziny pchłowatych. Pasożyt zewnętrzny człowieka. Pchły to owady o ciele drobnym (1-6 mn długości), bocznie spłaszczonym, bezskrzydłe, zaopatrzone w kłująco-ssące narządy gębowe oraz prawie niewidoczne czułki. Poza człowiekiem pchła ludzka może pasożytować na psie, kocie, lisie, borsuku, a nawet na kaczce, kurze czy szczurze wędrownym. Znanych jest około 1500 gatunków pcheł.

 

Więcej…
 

Pełzak czerwonki Entamoeba histolytica

 


Entamoeba histolytica, Pełzak czerwonki jest groźnym pasożytem człowieka, wywołującym długotrwałe schorzenie zwane czerwonkę pełzakową. Pełzak ten podobnie jak i wiele innych występuje w postaci czynnej, organizmu poruszającego się, pobierającego pokarm, wzrastającego i rozradzającego się, albo w postaci przetrwalnikowej. Postać czynna nosi nazwę trofozoitu, a postać przetrwalnikową nazywamy cystą. Trofozoit czerwonki pełzakowej, jaki dostrzegamy w płynnych odchodach chorego wśród obfitego śluzu, krwi i strzępków tkanek jest typowym pełzakiem mierzącym 15-35 μ średnicy. 

 

Więcej…
 

Pełzak okrężnicy Entamoeba coli

 

 Entamoeba coli, Pełzak okrężnicy. W przeciwieństwie do pełzaka czerwonki, drugi gatunek spotykany często w jelicie grubym człowieka, a mianowicie E n t a m o e b a   c o l i   czyli pełzak okrężny jest tylko obojętnym komensalem i nie wywiera nigdy chorobotwórczego działania.
Żyjąc w świetle jelita grubego, w okrężnicy, pełzak oblewa swoimi  nibynóżkami napotykane tam drobnoustroje i pierwotniaki, które mu służą za pokarm. Pochłonięta cząsteczka pokarmu jest pomieszczona wewnątrz zarodzi w kropelce wody zmieszanej z wydzielanymi przez zwierzę sokami trawiącymi. 

 

Więcej…
 

Pluskwa domowa (Cimex lactularius)

 


 
Wielkość około  4 – 5 mm długości, i około 3 mm szerokości. Kolor czerwonobrązowy. Owady o silnie spłaszczonym ciele zwężającym się ku przodowi. Pluskwa posiada narządy gębowe typu kłująco – ssącego. Owady żyją w środowisku ludzkim. Najczęściej można je spotkać w spojeniach łóżek, tapczanów, w szczelinach ścian, pod ramami obrazów, na wyściełanych częściach mebli i zasłonach.


 

Więcej…
 

Pneumocystis jiroveci (carinii)

 


Pneumocystis jiroveci (carinii). Znany również pod starą nazwą Pneumocystis carinii (wtedy sklasyfikowany jako pierwotniak), jest grzybem wywołującym u człowieka pneumocystozowe zapalenie płuc. Dotyka ona ludzi o słabszej odporności, takie jak dzieci i osoby starsze, ale są to sporadyczne przypadki. Większość przypadków zakażenia Pneumocystis jiroveci jest objawem zakażenia AIDS,  nowotwory jelita grubego. Zakażenie pneumocystozą wykrywa się barwieniem srebrem plwociny.

 

Więcej…
 

Przywra krwi (Schistosoma haematobium)

 

 Haemosporidia, jak sama już nazwa wskazuje, są pasożytami krwi. Rozród bezpłciowy czyli schizogonia odbywa się w krwi kręgowców, podczas gdy zapłodnienie i tworzenie się sporozoitów przebiega w przewodzie pokarmowym bezkręgowców. Ponieważ więc cały cykl rozwojowy występuje w organizmie żywicieli, sporozoity nie posiadają specjalnych osłonek, jakie spotykamy u ziarniaków. 

 

Więcej…
 

Przywry (Clonorchis sinensis)

 


Wschodnioazjatycki gatunek C i o n o r c h i s     s i n e n s i s    spotykany nierzadko i w miastach portowych Europy. Gatunek ten pasożytuje w przewodach, żółciowych człowieka, kota, psa. W odchodach znajdujemy małe brunatne jaja opatrzone wieczkiem. Z jaj spożytych przez niektóre ślimaki słodkowodne  (głównie     B i t h y n i a) wykluwają się miracidia przekształcające się w sporocysty, w których z kolei wykształcają się redie. Z redii powstają cerkarie, które opuszczają ślimakami i wnikają w mięśnie ryb odrzucając ogonek. 

 

Więcej…
 

Przywry (Paragonimus westermani)

 


 
Przywra pasożytuje w miąższu płuc człowieka, powodując powstawanie torbieli łatwo ulegających zakażeniom bakteryjnym. Podczas migracji larw do płuc występują niecharakterystyczne objawy: gorączka, ból w klatce piersiowej, kaszel, krwioplucie.
Zarażenia pasożytem spotyka się w Chinach, Tajwanie, Laosie, Korei, Japonii, Tajlandii, na Filipinach, w Malezji, Indonezji, Indiach i na Cejlonie.

 

 

Więcej…
 

Rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis)

 


T r i c h o m o n a s    v a g i n a l i s   występuje w pochwie kobiet o reakcji kwaśnej. Przy spółkowaniu może też nastąpić zakażenie mężczyzny. Jak wykazano w hodowlach  i n   v i t r o   gatunek ten wytwarza pewne substancje uszkadzające komórki (H o g u e). Niektórzy sądzą, że gatunek ten powoduje katar pochwy, jednakże brak jest na to dostatecznych danych.

 

Więcej…
 

Sarkocystoza (Sarcocystis hominis)

 


Sarcocystis hominis jest rzadko występującym chorobotwórczym pierwotniakiem z rodziny Sarcocystidae (podtyp Coccidia). Pasożyt wywołuje u człowieka tak zwaną chorobę atakującą jelito cienkie przewodu pokarmowego oraz tkankę mięśniową. Sarcocystis hominis jest pierwotniakiem kosmopolitycznym – zarażenia nim obserwuje się na całym świecie. Częstość zarażenia w Polsce jest niedostatecznie poznana. Szacuje się ją na kilkanaście procent, przy czym większą ilość zarażeń obserwuje się u dzieci.

Do zarażenia pierwotniakiem Sarcocystis hominis dochodzi przez jamę ustną, poprzez połknięcie sporocysty wraz z zarażoną nimi wodą lub pokarmem. Do zarażenia może dojść również poprzez spożycie mięsa zarażonego sarkocystami Sarcocystis hominis.

 

Więcej…
 

Schistosomatoza (Schistosomatidae)

 

 
 
 
Schistosomatidae. Ze wszystkich przywr największe znaczenie w medycynie posiadają jednak gatunki należące do rodziny     S c h i s t o s o m a t i d a e. W przeciwieństwie do innych przywra gatunki należące do tej rodziny są rozdzielnopłciowe i postacie dojrzałe żyją w świetle rozgałęzień żyły wrotnej. Samce są szersze, roślejsze i po stronie brzusznej zwierzęcia brzegi ciała tworzą rowek, w którym przez znaczną część życia znajduje się cieńsza i dłuższa samica. Robaki pasożytują w świetle poza wątrobowych żył układu wrotnego przyczepione przyssawkami do śródbłonka naczyń.

 

Więcej…
 

Świdrowiec amerykański Trypanosoma cruzi

 


Trypanosoma cruzi (syn.Schizotrypanum). Gatunek ten znany jest ze środkowej i południowej Ameryki. W postaci c r i t h i d i i  żyje pasożyt ten w jelicie pluskwiaka z rodzaju   T r i a t o m a (głównie  T.    m e g i s t a). Od  czasu do czasu przekształcają się tyjące w jelicie crithidie na postać trypanosomy i zostają z kałem owadu wydalone na zewnątrz. Kał taki zjedzony przez inne niezakażone pluskwy staje się u owadów źródłem dalszej infekcji. Formy trypanosom przechodzą w postać crithidii w jelicie, dzielą się i mów zamieniają się na zakaźne formy, trypanosom.

 

Więcej…
 

Świdrowiec gambijski Trypanosoma gambiense

 



Trypanosoma gambiense. Świdrowiec gambijski. Pasożytem wywołującym śpiączkę afrykańską jest wiciowiec nazwany świdrowcem gambijskim ( T r y p a n o s  o m a   g a m b i e  n s e). Jest to wiciowiec mierzący około 30μ czyli 30 tysięcznych części milimetra. Spotykamy jednak zarówno formy mniejsze i grubsze, jak dłuższe i smuklejsze. Śpiączka powodowana przez tego pasożyta występuje na zachodzie Afryki na przestrzeni od Senegalu i Nigru aż po Angolę, a ku wschodowi sięga jezior Wiktorii i Tanganika.
 
 
Więcej…
 

Świerzbowiec ludzki (Sarcoptes scabiei)

 


Najczęstszym jednak i najważniejszym pasożytem człowieka z roztoczy jest świerzbowiec należący do rodziny    S a r co p t i d a e.   Do rodziny tej należą gatunki pasożytujące u człowieka, ssaków i ptaków. Niektóre z nich mogą służyć jako przykład przejścia pasożytnictwa zewnętrznego w pasożytnictwo wewnętrzne. Tak np. gatunki z rodzaju     P s o r o p t e s   pasożytujące na różnych zwierzętach nie wgryzają się w głąb skóry,  lecz żyją pod strupami tworzącymi się wskutek ich ukłuć.

 

Więcej…
 

Tasiemiec bąblowiec (Echinococcus granulosus)

 


Bąblowiec gatunku tasiemca    E c h i n o c o c c u s     g r a n u l o s u s    czyli tasiemiec bąblowcowy,  którego postać dojrzała żyje w jelicie cienkim psa, a także szakala i wilka. Jest to tasiemiec bardzo mały, dochodzący zaledwie do paru milimetrów długości, który prócz główki i szyjki zbudowany jest tylko z 3-4 członów. Główka  ma    r o s t e l l u m     z podwójnym wieńcem haczyków, czterema przyssawkami i tkwi przyczepiona pomiędzy kostnkami jelita. Z członów dojrzewa tylko ostatni i ten wypełniony jest jajami, które mieszczą się w macicy w małej stosunkowo ilości (400-800).  Człon ostatni, dojrzały ma około 2 mm długości i 0.5 mm szerokości. Narządy płciowe zbudowane według zasadniczego typu spotykanego u tasiemców, uchodzą po bokach członów.  Jaja są owalne (32-36 µ  długości,  21-30 µ średnicy). Normalny cykl życiowy tego pasożyta przebiega w ten sposób, że tasiemiec dojrzały żyje w jelicie zwierząt mięsożernych (pies, szakal, wilk, kot)

 

Więcej…
 

Tasiemiec karłowaty, szczurzy (Hymenolepis diminuta)

 


Tasiemiec    karłowaty    jest    małym    robakiem. Długość tasiemca karłowatego waha się od 2,5 cm do 5 cm. Jest to bardzo niebezpieczny pasożyt, bo prawie nigdy nie występuje pojedynczo, zawsze działa w dziesiątkach, a nawet setkach osobników pasożytujących w jelicie cienkim człowieka. Zakażenie tym tasiemcem następuje przez kontakt z człowiekiem już zakażonym i występuje głównie u dzieci, znacznie rzadziej u dorosłych. Zakażenie może występować sporadycznie lub pod postacią małych, ograniczonych do rodziny lub zbiorowisk zamkniętych (domy dziecka, klasy szkolne), epidemii.

Objawy  kliniczne   nie  są  charakterystyczne i ograniczają się do objawów niestrawności, a więc do wolnych, częstych stolców, wymiotów.

 

Więcej…
 

Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata)

 


Tasiemiec nieuzbrojony Taenia saginata (syn. T. mediocanellata). Tasiemiec nieuzbrojony jest częstszym pasożytem człowieka aniżeli tasiemiec uzbrojony . Dochodzi on nawet do 10 m dług., zazwyczaj jednak ociąga 3-4 m. Budowa tego gatunku podobna jest w zasadzie do budowy  T.  s o l i u m . Różnica pomiędzy T.   s a g i na t a    a T.   s o  l i u m.  to główka pozbawiona jest haczyków przyczepnych  i   r o s t ellum,    posiada tylko cztery silnie rozwinie te przyssawki.

 

Więcej…
 

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum)

 


 

Gatunek tasiemca, pasożytujący u psowatych, kotowatych i innych mięsożernych ssaków. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu jaj lub proglotydów pasożyta w kale. Pojedyncze jajo jest okrągłe lub owalne i ma wielkość 35-40 µm (31-50 µm x 27-48 µm) i zawiera onkosferę zaopatrzoną w sześć haczyków. Jaja tworzą pakiety; w pakiecie znajduje się 5-15 (niekiedy więcej) jaj.Większość infestacji Dipylidium caninum jest bezobjawowa. Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd okolicy odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Najbardziej zaskakującą cechą zarażenia jest wydalanie proglotydów pasożyta. Mogą one być znajdywane w okolicy odbytu, w kale, pieluchach, niekiedy w pomieszczeniach w których przebywają zwierzęta i zarażone dzieci. Świeżo wydalone proglotydy mają zdolność ruchu i mogą być omyłkowo brane za czerwie much.

 

 

Więcej…
 

Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium)

 


 
Tasiemiec uzbrojony ma główkę uzbrojona wieńcem haczyków - stąd jego nazwa -i składa się z około 1000 członów. Długość robaka nie przekracza 3 metrów. Żywicielem pośrednim tego tasiemca jest świnia domowa lub dzik. W mięśniach tych zwierząt żyją jego larwy (wągry). U człowieka dochodzi do zakażenia poprzez spożycie nie dogotowanego lub surowego mięsa tych zwierząt. Spożyte z mięsem wągry wynicowują w dwunastnicy swoją główkę i przyczepiają się do błony śluzowej jelita. Proces dojrzewania tasiemca wynosi około 2—3 miesięcy. W tym czasie uzyskuje on zdolność odkładania członów.
Objawy zakażenia są nieznaczne. Może wystąpić biegunka lub zaparcie, uczucie głodu. W rzadkich przypadkach może dojść do umiejscowienia się wągrów w mózgu, mięśniach oczu, co jest często groźne w skutkach.
 

 

Więcej…
 

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale)

 

 

Do zakażenia dochodzi przez połknięcie jaj znajdujących się w zanieczyszczonej wodzie lub na niedomytych owocach i warzywach. Larwy mogą aktywnie wdziercać się przez skórę do naczyń krwionośnych, np. przez skórę stóp osób chodzących boso.
Żywi się nabłonkiem dwunastnicy i wysysaną ze ściany dwunastnicy krwią. Wywołuje niedokrwistość. Niekiedy przy długotrwałym i znacznym zarażeniu może powodować śmierć. Występuje w strefie subtropikalnej, bardzo rzadko w południowej Europie.

Samiec ok.1cm, samica do 2 cm długości. Jaja z kale. Po ok.1 dobie wylęga się larwa I stadium., po 5 dniach larwa III stadium – przez skórę stóp, drogą krwi przez serce i płuca, gardło – do jelita cienkiego.

Więcej…
 

Toksoplazma (Toxoplasma gondii)

 


 
Toksoplazmoza jest chorobą zwierząt i człowieka, wywołaną przez pierwotniaka. Wydaje się, że rezerwuarem pasożytów są zwierzęta, które też stanowią najczęstsze źródło zakażenia człowieka. Rozpowszechnienie zarazka wśród zwierząt jest znaczne — stwierdzono go u psów, kotów (szczególnie często w przewodzie pokarmowym i w moczu), u bydła, u owiec, świń, u ptaków, kur, u zwierząt hodowlanych; nie występuje u koni. Pierwotniaki stwierdzane u człowieka i zwierząt nie różnią się niczym od siebie.

 

Więcej…
 

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis)

 


Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie i przenikanie przez skórę nitkowatych larw pasożyta. Po wniknięciu przez skórę larwa węgorka z krwią przedostaje się do serca, płuc, tchawicy, gardła, żołądka i przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą objawy chorobowe: ból brzucha i objawy skórne, które są najbardziej charakterystyczne dla tej choroby. W skórze, wzdłuż drogi wędrówki larw, pojawiają się rumieniowe, swędzące zmiany, szerzące się z szybkością 10 cm/godzinę. W przypadkach powikłanych występują: biegunka, wymioty, nudności.

 

Więcej…
 

Wesz ludzka (Pediculus humanus)

 

 Anoplura czyli wszy żyjące u człowieka należą do rodzaju     P e d i c u l u s.   Zależą one do dwóch gatunków lub ras zasadniczych a mianowicie     P e d i c u l u s     h u m a n u s     c o r p o r i s     (v e s t i m e n t i) czyli wesz odzieżowa i     P e d i c u l u s     h u ma n u s    c a p i t i s     czyli wesz głowowa. Obu tych form nie należy uważać za odrębne gatunki, gdyż krzyżują się one ze sobą i dają płodne potomstwo. Poza tym okazało się,  że chociaż wesz głowowa różni się w wielu cechach morfologicznych i biologicznych od wszy odzieżowej to jednak może się ona już w czwartym pokoleniu przekształcić w wesz odzieżową. 

 

Więcej…
 

Wesz łonowa (Phthirius pubis)

 


 

Phthirus pubis. Wesz   łonowa,    której drugi gatunek     P h t h i r u s     g o r i l l a e    żyje na gorylu jest mniejsza od form poprzednich i posiada odwłok węższy od tułowia. Gatunek ten żyje głównie we włosach okolicy narządów płciowych i odbytu, przechodzi jednak na brzuch, piersi a nawet brwi i rzęsy. Jaja podobnie jak i u wszy głowowej przymocowane są do włosów. Znaczenie jej jest o tyle mniejsze,  że nie stwierdzono czynnej roli tego gatunku przy przenoszeniu chorobotwórczych zarazków.

 

 

Więcej…
 

Włosień kręty (Trichinella spiralis)

 


Włośnica jest chorobą ludzi i zwierząt mięsożernych, wywołaną przez włośnią krętego, należącego do gromady nicieni. Do schorzenia dochodzi poprzez spożycie mięsa świni domowej (lub dzika), zawierającego żywe otorbione larwy włośni. Każde mięso wieprzowe w legalnej sprzedaży przechodzi przez kontrolę weterynaryjną, toteż przypadki zachorowań dotyczą ludzi spożywających mięso wieprzowe pochodzące z uboju nielegalnego.
Zachorowania ludzi na włośnicę występują zwykle masowo lub w postaci ognisk rodzinnych, rzadziej sporadycznie. Ostre objawy choroby ustępują po 4 tygodniach (koniec wydawania potomstwa przez samice).

Więcej…
 

Włosogłówka ludzka (Trichocephalus trichiurus)

  
 Włosogłówka pasożytuje w jelicie grubym człowieka, zagłębiona nitkowatą częścią w błonie śluzowej jelita.
Człowiek zakaża się jajami włosogłówki głównie za pośrednictwem świeżych warzyw i owoców, spożywanych w stanie surowym (truskawki, sałata, rzodkiewki). Jarzyny i owoce ulegają zakażeniu w wyniku użyźniania ogrodów warzywnych nawozem, zawierającym domieszkę odchodów ludzkich zanieczyszczonych jajami włosogłówki. W przewodzie pokarmowym żywiciela z jaja powstają larwy, które umiejscawiają się od razu w jelicie grubym i nie odbywają wędrówek.
Więcej…
 

Zarodziec malaryczny (Plasmodium malariae)

 


P l a s m o d i u m   m a l a r i a e (Zarodziec pasmowy). W niektórych okolicach Polski występuje także drugi gatunek pasożyta malarii a mianowicie   P 1 a s m o d i l u m      m a 1 a r i a e. Schizonty czyli postacie pasożyta żyjące w obrębie czerwonych krwinek wykazują wolne ruchy i przyjmują często formę pasma w obrębie erytrocytu. Rozwój tego gatunku w krwinkach trwa około 72 g  tak, że ataki gorączki występują co czwarty dzień i stąd też nazwa tej formy ziarnicy: F e b r i s   g u a r t a n a,  czyli czwartaczka.

 

Więcej…
 

Zarodziec sierpowy (Plasmodium falciparum)

 


P l a s m o d i u m    f a l c i p a r u m  (syn.  L a v e r a n i  a    m a l a r i a e), Zarodziec sierpowy. Gatunek ten najgroźniejszy dla człowieka występuje głównie w pasie tropikalnym. W okolicach zaś subtropikalnych zimnica  nim powodowana pojawia się najczęściej późnym latem lub wczesną jesienią. Rozwój zarodźca sierpowego  w krwinkach trwa wprawdzie jak u  P. v i v a x   48 godzin,  jednakże nie przebiega tak synchronicznie, jak u poprzednich gatunków i dlatego atak trwać" może do 24 godzin i dłużej a gorączka dochodzi często  powyżej 41° C.

 

Więcej…