Pasożyty

pozbądź się ich raz na zawsze

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Search
Search Keyword: Total 6 results found.
Tag: tasiemce Ordering
Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata)

 

Tasiemiec nieuzbrojony Taenia saginata (syn. T. mediocanellata). Tasiemiec nieuzbrojony jest częstszym pasożytem człowieka aniżeli tasiemiec uzbrojony . Dochodzi on nawet do 10 m dług., zazwyczaj jednak ociąga 3-4 m. Budowa tego gatunku podobna jest w zasadzie do budowy  T.  s o l i u m . Różnica pomiędzy T.   s a g i na t a    a T.   s o  l i u m.  to główka pozbawiona jest haczyków przyczepnych  i   r o s t ellum,    posiada tylko cztery silnie rozwinie te przyssawki.

 

Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum)

 

Tasiemiec bruzdogłowy pasożytuje w jelicie cienkim człowieka, psa i kota. Długość jego dochodzić może do 15 i więcej metrów, a liczba członów sięga do czterech tysięcy. Na główce nie ma haczyków tylko dwie wydłużone przyssawki, zwane bothridiami, a człony pomieszczone, nawet przy końcu wstęgowatego ciała są bądź też prawie kwadratowe. Aparat płciowy zbudowany jest inaczej, aniżeli u innych tasiemców. Przede wszystkim macica, która po wypełnieniu jajami wygląda, jak ciemna plamka pośrodku członu posiada po jednej z jego stron płaskich tzw. brzusznej, osobny otwór do wyrzygania jaj, cokolwiek zaś do przodu od niego znajdują się otwory płciowe męskie i żeńskie. W miarę wypełniania się macicy jajami zwiększa się liczba jej skretów, które układają się w końcu w kształt małej rozety. W odchodach żywiciela spotykamy jaja, które opuściły macicę, człony zaś ulegają nadtrawieniu w jelicie, tak że tylko ich resztkiopuszczają przewód pokarmowy.
Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium)

 

 Tasiemiec uzbrojony ma główkę uzbrojona wieńcem haczyków - stąd jego nazwa -i składa się z około 1000 członów. Długość robaka nie przekracza 3 metrów. Żywicielem pośrednim tego tasiemca jest świnia domowa lub dzik. W mięśniach tych zwierząt żyją jego larwy (wągry). U człowieka dochodzi do zakażenia poprzez spożycie nie dogotowanego lub surowego mięsa tych zwierząt. Spożyte z mięsem wągry wynicowują w dwunastnicy swoją główkę i przyczepiają się do błony śluzowej jelita. Proces dojrzewania tasiemca wynosi około 2—3 miesięcy. W tym czasie uzyskuje on zdolność odkładania członów.Objawy zakażenia są nieznaczne. Może wystąpić biegunka lub zaparcie, uczucie głodu. W rzadkich przypadkach może dojść do umiejscowienia się wągrów w mózgu, mięśniach oczu, co jest często groźne w skutkach. 

 

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum)

 

 

Gatunek tasiemca, pasożytujący u psowatych, kotowatych i innych mięsożernych ssaków. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu jaj lub proglotydów pasożyta w kale. Pojedyncze jajo jest okrągłe lub owalne i ma wielkość 35-40 µm (31-50 µm x 27-48 µm) i zawiera onkosferę zaopatrzoną w sześć haczyków. Jaja tworzą pakiety; w pakiecie znajduje się 5-15 (niekiedy więcej) jaj.Większość infestacji Dipylidium caninum jest bezobjawowa. Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd okolicy odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Najbardziej zaskakującą cechą zarażenia jest wydalanie proglotydów pasożyta. Mogą one być znajdywane w okolicy odbytu, w kale, pieluchach, niekiedy w pomieszczeniach w których przebywają zwierzęta i zarażone dzieci. Świeżo wydalone proglotydy mają zdolność ruchu i mogą być omyłkowo brane za czerwie much.

 

 

Tasiemiec karłowaty, szczurzy (Hymenolepis diminuta)

 

Tasiemiec    karłowaty    jest    małym    robakiem. Długość tasiemca karłowatego waha się od 2,5 cm do 5 cm. Jest to bardzo niebezpieczny pasożyt, bo prawie nigdy nie występuje pojedynczo, zawsze działa w dziesiątkach, a nawet setkach osobników pasożytujących w jelicie cienkim człowieka. Zakażenie tym tasiemcem następuje przez kontakt z człowiekiem już zakażonym i występuje głównie u dzieci, znacznie rzadziej u dorosłych. Zakażenie może występować sporadycznie lub pod postacią małych, ograniczonych do rodziny lub zbiorowisk zamkniętych (domy dziecka, klasy szkolne), epidemii.

Objawy  kliniczne   nie  są  charakterystyczne i ograniczają się do objawów niestrawności, a więc do wolnych, częstych stolców, wymiotów.

 

Tasiemiec bąblowiec (Echinococcus granulosus)

 

Bąblowiec gatunku tasiemca    E c h i n o c o c c u s     g r a n u l o s u s    czyli tasiemiec bąblowcowy,  którego postać dojrzała żyje w jelicie cienkim psa, a także szakala i wilka. Jest to tasiemiec bardzo mały, dochodzący zaledwie do paru milimetrów długości, który prócz główki i szyjki zbudowany jest tylko z 3-4 członów. Główka  ma    r o s t e l l u m     z podwójnym wieńcem haczyków, czterema przyssawkami i tkwi przyczepiona pomiędzy kostnkami jelita. Z członów dojrzewa tylko ostatni i ten wypełniony jest jajami, które mieszczą się w macicy w małej stosunkowo ilości (400-800).  Człon ostatni, dojrzały ma około 2 mm długości i 0.5 mm szerokości. Narządy płciowe zbudowane według zasadniczego typu spotykanego u tasiemców, uchodzą po bokach członów.  Jaja są owalne (32-36 µ  długości,  21-30 µ średnicy). Normalny cykl życiowy tego pasożyta przebiega w ten sposób, że tasiemiec dojrzały żyje w jelicie zwierząt mięsożernych (pies, szakal, wilk, kot)